Ամեն աշուն այս քաղաքը դատարկվում է, ինձ թողնելով

սպառված, նավամատույցին կանգնած, հրաժեշտ տալիս

սպիտակ անձեռոցիկով,

որ կոկորդիս է մնացել։ Գիտես, թե ինչպես Հիսուսը

պատռում է իր վերնաշապիկը

մեզ իր սիրտը ցույց տալու համար, ամբողջովին բոցավառ ու փշոտ,

ինչպես է դեպի այն մատնացույց անում։ Վախենում եմ,

որ այն, թե ինչպես եմ քեզ կարոտում,

այդքան ակնհայտ կլինի։ Ես

ունեմ մի ընկեր, որի մասին բոլորը զգուշացնում են ինձ,

որ նա վտանգավոր է, նա թաքցնում է

Հիսուսի արյունոտ պատկերները իմ տանը,

որ ես գտնեմ, երբ տուն գամ—Հիսուսը

պահարանի դռան հետևում, Հիսուսը խցկած

աղեղի մեջ։ Նա ուզում է ինձ փրկել,

բայց մենք չենք համաձայնվում, թե ինչից։ Իմ դժոխքի տարբերակում

մեկը պատռում է իր

շապիկը և ասում,

տեսեք, ինչ արեցի ձեզ համար։